اجازه امام حسین علیه السلام به اصحاب كه بر گردند

اجازه امام حسین علیه السلام  به اصحاب كه بر گردند
مقتل امام حسين (علیه السلام) - 88

95 - طبرى گويد:
ابو مخنف با سند خود از امام سجاد عليه السلام نقل مى كند: پس از بازگشت عمر سعد، عصر بود كه امام ياران خود را جمع كرد. در حالى كه بيمار بودم ، نزديك شدم تا بشنوم . شنيدم كه پدرم به اصحاب خويش ‍ مى فرمود: با بهترين ستايش ، خدا را مى ستايم و در شادى و غم او را حمد مى كنم . خدايا تو را سپاس كه ما را با نبوت كرامت بخشيدى و به ما قرآن آموختى و در دين ، فقيهمان ساختى و براى ما گوشها، چشمها و دلهايى قرار دادى و ما را از مشركان قرار ندادى . اما بعد، من يارانى شايسته تر و بهتر از ياران خودم نمى شناسم و نيز خاندانى نيكوتر و نيكوكارتر از خاندان خودم نمى دانم . خداوند پاداش نيكتان دهد. من فرجام امروزمان را از اين قوم نمى دانم .
به سود شما مى دانم كه همه برويد؛ آزاديد و از جانب من بر شما بيعت و عهدى نيست . اينك اين شب است كه شما را فرا گرفته است ، از آن بهره بگيريد و برويد.
ابومخنف ، با سند خود از ضحاك بن عبدالله مشرقى نقل مى كند: من و مالك بن نضر ارحبى نزد امام رفتيم ، سلام داده نشستيم . حضرت پاسخمان داد و خوشامد گفت و دليل آمدنمان را پرسيد: گفتيم : آمديم تا بر تو سلام داده ، بر عافيت تو دعا كنيم و تجديد عهد كنيم و خبر مردم را باز گوييم . اينان تصميم بر جنگ با تو دارند، تصميم خود را بگير. حسين عليه السلام فرمود: خدا مرا بس است و خوب تكيه گاهى است . از پاسخ او خوشمان نيامد. خداحافظى كرديم و از خدا براى او نيكى خواستيم . فرمود: پس چرا يارى ام نمى كنيد؟ مالك بن نضر گفت : بدهكار و عيالوارم . من نيز گفتم قرض ‍ دارم و عيالوارم ، ولى اگر اجازه دهى كه تا وقتى دفاع من از تو سودى دارد، بجنگم و اگر ديدم كسى براى دفاع نمانده بروم ، مى مانم . فرمود: آزادى ، با او ماندم . شب شد. فرمود: اينك شب شما را فرا گرفته ، از مركب راهوار شب بهره گيريد و هر يك ، دست يكى از مردان خاندانم را گرفته و در شهرها و آباديهاى خود پراكنده شويد تا خدا گشايشى دهد. اين قوم فقط مرا مى خواهند و اگر به من دست يابند، كارى به ديگران ندارند.
برادران و فرزندان و بردار زادگانش و پسر عبدالله بن جعفر گفتند: چنين نمى كنيم كه پس از تو زنده بمانيم . خدا هرگز آن روز را نياورد. عباس بن على بود كه به اين سخن آغاز كرد، ديگران نيز پس از او چنان گفتند. حسين عليه السلام فرمود: اى فرزندان عقيل ! شهادت مسلم براى شما كافى است .
برويد! شما را اجازه دادم . گفتند: مردم چه مى گويند؟! مى گويند: ما پى و مراد و سرور و پسر عموهاى خود را بى آنكه در دفاع از آنان تيرى افكنده يا نيزه اى و شمشيرى زده باشيم رها كرديم و نمى دانيم چه كردند؟ نه به خدا، چنين نخواهيم كرد، بلكه با جان و مال و خانواده ، در راهت فدا كارى مى كنيم و در ركابت مى جنگيم تا مثل تو شهيد شويم . زشت باد زندگى پس ‍ از تو! (231)
96 - ابن شهر آشوب در اين مورد، اشعارى از ابن حماد آورده كه مضمون سخنان اصحاب و همراهان امام حسين عليه السلام است ، در اعلام وفادارى و جانبازى در ركاب آن حضرت . (232)
97 - ابو حمزه ثمالى گويد:
شنيدم امام زين العابدين عليه السلام مى فرمود: روزى كه پدرم شهيد شد، در شب آن روز خانواده و اصحاب خود را جمع كرد و فرمود: اى خانواده ام ! اى پيروانم ! اين شب را مركب خويش گيريد خود را نجات دهيد. آنها كسى جز من را نمى خواهند و اگر مرا بكشند به فكر كشتن شما نخواهند بود. خدا رحمتتان كند! خود را نجات دهيد، شما آزاديد و بيعت و عهدم را از شما برداشتم .
برادران و خاندان و يارانش همه يك زبان گفتند: يا ابا عبدالله ! به خدا تو را تنها نمى گذاريم كه مردم بگويند: امام و سرور و سالار خود را تنها گذاشتند تا كشته شود. بين ما و خدايمان عذرى نخواهد بود. تو را رها نمى كنيم تا آنكه در راه تو كشته شويم .
امام فرمود: اى گروه ! من فردا كشته مى شوم ، همه شما نيز با من كشته خواهيد شد و كسى از شما نمى ماند. گفتند: خدايى را شكر كه كرامت يارى تو را به ما بخشيد و افتخار شهادت با تو را نصيب ما كرد. آيا دوست ندارى اى فرزند پيامبر كه ما هم در درجه تو باشيم ؟ فرمود: خدا جزاى خيرتان دهد. درباره آنان دعا كرد. صبح كه شد او و همه يارانش به شهادت رسيدند.
آن شب قاسم بن حسن به ح گفت : آيا نيز از كشته شدگانم ؟ دل حضرت بر او سوخت .
پرسيد: پسرم ! مرگ در نظر تو چگونه است ؟ گفت : عمو! شيرينتر از عسل . فرمود: آرى به خدا! عمويت به فدايت ! تو هميكى از مردانى كه با من كشته مى شوند، پس از آنكه آزمونى سنگين مى دهى . پسرم عبدالله شير خوار كشته مى شود؟ فرمود: عمويت به فداى تو! عبدالله وقتى كشته مى شود كه چون جانم از تشنگى خشك مى شود و به خيمه ها مى روم و آب و شير مى طلبم هيچ نمى يابم .
آنگاه گويم : فرزندانم را بياوريد تا از دهان او بنوشم . او را مى آورند و روى دستم مى گذارند. وقتى او را به طرف دهانم نزديك مى كنم ، فاسق ملعونى تير به گلوى او مى زند. در حالى كه او دهان مى گشايد، خون گلويش در مشت من مى ريزد. آن را به آسمان مى پاشم و مى گويم : خدايا! صبر مى كنم و به حساب تو مى گذارم . نيزه هاى آنان شتابان به سويم مى آيد، آتش به خندقى كه پشت خيمه هاست شعله مى كشد، در تلخترين لحظات دنيا بر آنان حمله مى كنم و... آنچه خدا مى خواهد واقع مى شود.
او گريست . ما هم گريستيم . صداى گريه و شيون از فرزندان رسول خدا صلى الله عليه و آله در خيمه ها پيچيد، در حالى كه زهير و حبيب از من مى پرسيدند و مى گفتند: اى سرور ما! سرورمان على ؟ (و اشاره به من مى كردند كه حالش چگونه خواهد شد؟) حضرت با چشمان اشك آلود مى گويد: خداوند نسل مرا از دنيا قطع نمى كند. چگونه به او دست خواهند، در حالى كه وى هشت امام است ؟! (233)
ابن اعثم كوفى با سند خويش از طريقهاى متعددى از امام صادق عليه السلام و آن حضرت از پدران خويش همين حديث را با اندكى كم و زياد، نقل كرده است . گفته است :
اولين خبر در اين مورد از ام الفضل ، همسر عباس بن عبدالمطلب نقل شده كه گفته است : خوابى ديدم كه بسيار هراسان شدم و ترسيدم . نزد رسول خدا صلى الله عليه و آله آمد و گفتم : يا رسول الله ! در خواب ديدم كه گويا پاره اى از پيكر تو جدا شد و آن را در دامن من گذاشتند. پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: خير ديدى ام الفضل ! اگر خوابت راست باشد، فاطمه حامله است و بزودى پسرى خواهد زاد كه به تو خواهم سپرد تا او را شير دهى .
ام الفضل گويد: پس از آن ، فاطمه پسرى زاد كه حسين ناميده شد و پيامبر او را به من سپرد و من شيرش مى دادم . روزى رسول خدا صلى الله عليه و آله پيش من آمد. حسين در دامنم بود. او را گرفت ، با او بازى مى كرد و خوشحال بود. حسين ادرار كرد و از ادرار و به لباس پيامبر چكيد. او را برگرفتم ، پس گريست .
پيامبر فرمود: ام الفضل ! آرامتر. آنچه به لباسم ريخت نشسته مى شود، پسرم را رنجاندى . وى را در دامان آن حضرت گذاشتم و در پى آب رفتم تا جامه وى را بشويم . چون آمدم و به حضرت نگريستم ، چشمانش پر از اشك بود. گفتم : پدر و مادرم به فدايت يا رسول الله ! وقتى او را به تو دادم خوشحال بودى ، حال كه برگشتم چشمانت پر از اشك است ، چرا يا رسول الله ؟ فرمود : اى ام الفضل ! جبرئيل نزد من آمد و به من خبر داد كه امت من اين فرزندم را در كنار رود فرات مى كشند، خاك سرخى هم برايم آورد.
ابن عباس گويد: ديدم آنگاه كه جبرئيل همراه جمعى از فرشتگان فرود آمد. همه ، بالهاى خود را گشوده بودند و از اندوه بر حسين مى گريستند. همراه جبرئيل مشتى از تربت حسين عليه السلام بود كه چون مشك ، عطر مى پراكند، آن را به فاطمه دختر پيامبر صلى الله عليه و آله داد و گفت : اى حبيبه خدا! اين تربت فرزندت حسين است . لعنت شدگان او را در سرزمين كربلا خواهند كشت . پيامبر خدا صلى الله عليه و آله به او فرمود: حبيب من ! جبرئيل ! آيا امتى كه فرزند من و فرزند دخترم را بكشند رستگار مى شوند؟ جبرئيل گفت : نه ، بلكه خداوند آنان را دچار اختلاف مى كند و تا آخر روزگار، دلها و زبانهايشان اختلاف پيدا مى كند.
شرحبيل بن ابى عون گفته است . فرشته اى كه نزد پيامبر صلى الله عليه و آله آمد، فرشته درياها بود.
فرشته اى از فرشتگان فردوس به درياى بزرگ فرود آمد و بالهايش را بر آن گشود و فريادى كشيد و گفت : اى اهل دريا! جامه اندوه بپوشيد، چرا كه فرزند محمد، سر بريده و كشته خواهد شد. آنگاه نزد پيامبر آمد و گفت : اى حبيب خدا! روى اين زمين دو گروه از امت تو كشته مى شوند، گروهى ستمگر و تجاوز كار و بى دين كه فرزندت حسين ، پسر دخترت را در زمين كربلا مى كشند. اين هم تربت اوست اى محمد! سپس آن فرشته ، مقدارى از تربت حسين را بر بالهاى خويش گرفت . هيچ فرشته اى در آسمان دنيا نماند مگر آنكه آن تربت را بوييد و اثر و خبرى از آن بر او ماند.
سپس پيامبر صلى الله عليه و آله آن مشت خاك را كه فرشته آورده بود و گرفت ، پيوسته آن را مى بوييد و مى گريست و با گريه مى گفت : خدايا قاتل فرزندم را خجسته مدار. او را به آتش دوزخ افكن . سپس آن مشت خاك را به او سلمه داد و كشته شدن حسين را در كنار فرات به او خبر داد و گفت : اى ام سلمه ! اين خاك را نزد خود نگهدار. هرگاه تغيير يافت و به خون تازه تبديل شد، فرزندم حسين كشته مى شود.
يك سال از ولادت حسين گذشت كه دوازده فرشته نازل شدند. يكى به چهره شير بود، دومى به صورت گاو، سومى چهره اژدها داشت ، چهارمى به صورت آدميزاد بود و هشت تاى ديگر به صورتهاى ديگر و سر خر بودند. بالهاى خود را گسترده بودند و مى گفتند: يا محمد! آنچه از قابيل بر پدرت نازل شد، بر پسرت حسين پسر فاطمه هم وارد خواهد شد و به هابيل برادر قابيل پاداش خواهند داد و بر قاتل او همانند گناه قابيل بار خواهد شد.
گويد: در آسمانها فرشته اى نماند، مگر آنكه بر پيامبر فرود آمد و هر يك او را در سوك حسين تسليت مى گفت و او را به ثواب آنچه عطا خواهد شد خبر مى داد و تربت آن حضرت را بر وى عرضه مى كرد. پيامبر هم مى فرمود: خدايا خوار كنندگانش را خوار كن ، قاتلانش را بكش و از آنچه طلب كردند، برخوردارشان مساز.
مسور بن مخرمه گويد: يكى از فرشتگان جهان بالا كه از آغاز خلقت جهان بر زمين فرود نيامده بود، نزد پيامبر صلى الله عليه و آله آمد. آن فرشته از پروردگارش اجازه گرفت و به شوق ديدار پيامبر فرود آمد. چون به زمين فرود آمد. خداوند به او وحى كرد كه اى فرشته ! به محمد خبر بده كه مردى از امتش به نام يزيد، فرزند پاك او، پسر بانوى پاكى همانند مريم دختر عمران را مى كشد.
فرشته گفت : بارالها! از آسمان كه فرود آمدم ، از نرويم بر پيامبرت محمد شادمان بودم . چگونه اين خبر را به او بدهم ؟ كاش بر او فرود نيامده بودم . از بالاى سر آن فرشته ندا دادند كه در پى اجراى فرمان برو.
فرود آمد و بال خود را گشود تا آنكه بيش روى پيامبر ايستاد و گفت : سلام بر تو اى حبيب خدا! من از پروردگارم اجازه خواستم كه نزد تو فرود آيم ، اجازه ام داد.
كاش پروردگارم مال مرا مى شكست و اين خبر را به تو نمى دادم ، كه من مامورم . اى پيامبر خدا! بدان كه مردى از امت تو كه به او يزيد گويند - عذابش افزون باد - فرزند پاك و پسر دختر پاك تو را مى كشد و پس از فرزندت ، از حكومت بهره نخواهد برد. خدا او را بر بدترين كارش ‍ مواخذه خواهد كرد و از دوزخيان خواهد بود.
گويد: چون دو سال تمام از تولد حسين گذشت ، پيامبر به يك سفر رفت . در ميانه راه ايستاد و (انا الله و انا اليه راجعون گفت و چشمانش ‍ اشكبار شد. علتش را پرسيدند، فرمود: اينك اين جبرئيل است كه به من خبر مى دهد از زمينى بر كرانه فرات به نام كربلا كه فرزندم حسين پسر فاطمه در آنجا كشته خواهد شد. گفتند يا رسول الله چه كسى او را مى كشد؟ فرمود: مردى به نام يزيد. خدا هرگز خجسته اش نسازد. گويا محل شهادت و دفن او را در آن زمين مى بينم . در حالى كه سر او را هديه مى برند به خدا سوگند! هيچ كس نيست كه به سر فرزندم حسين بنگرد و خوشحال شود، مگر آنكه خداوند، دل و زبان او را با هم مخالف مى كند.
گويد: پيامبر از آن سفر اندوهگين برگشت ، به منبر رفت و خطبه خواند و موعظه كرد، در حالى كه حسن و حسين عليه السلام مقابل او بودند. پس از پايان خطبه ، دست راست خود را بر سر امام حسن و دست چپ را وى سر امام حسين نهاد، سر به سوى آسمان نهاد و عرضه داشت :
خدايا! من محمد، بنده تو و پيامبر توام ، اينها هم پاكان دودمانم و بهترين ذريه و تبار منند و كسانى اند كه در ميان امتم برجا مى گذارم . خدايا! جبرئيل به من خبر داده كه اين فرزندم را مى كشند و دست از يارى اش مى كشند. خدايا! شهادت را بر او مبارك گردان و او را از سروران شهدا قرار بده . همانا بر هر چيز توانايى .
خداوند! قاتل و واگذار نه او را خجسته مگردان .
گويد: مردم در مسجد گريه بلند كردند. پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: آيا گريه مى كنيد و يارى اش نمى كنيد؟ خدايا! خودت پشتيبان و ياورش باش .
ابن عباس گويد: سپس برگشت ، با چهره اى دگرگون و سرخ رنگ . خطبه رسا و كوتاهى خواند، در حالى كه چشمانش پر از اشك بود. سپس فرمود: اى مردم ! من دو وزنه سنگين ميان شما برجاى نهادم : كتاب خدا و عترت خودم و نسل خويش و آرام بخش مرگم و ميوه وجودم . از هم جدا نخواهند شد تا در كنار حوض كوثر بر من وارد شوند. آگاه باشيد كه در اين مورد از شما نخواهم پرسيد، مگر آنچه را خدا فرمانم داده كه از شما بپرسم ، يعنى مودت درباره خويشاوندانم . بنگريد! مبادا فردا كنار حوض ، مرا در حالى ديدار كنيد كه عترت مرا به خشم آورده و به آنان ستم كرده باشيد! روز قيامت سه پرچم از اين امت بر من وارد خواهد شد. پرچمى سياه و تيره كه فرشتگان از آن به ناله در مى آيند. صاحبان اين پرچم براى من مى ايستند. مى پرسم : شما كيستيد؟ نام مرا فراموش مى كنند و مى گويند: ما اهل توحيد و از عربيم . مى گويم : من احمد، پيامبر عرب و عجمم .
مى گويند: اى احمد! ما از امت تويم . به آنان مى گويم : پس از من با عترت و خاندانم و كتاب پروردگارم چگونه رفتار كرديد؟ مى گويند: كتاب خدا را ضايع و تباه و پاره كرديم ، اما به عترت تو علاقه داشتيم كه از آهن زمين گداخته و رنجور شوند. پس من صورت خود را از آنان بر مى گردانم ، آنان تشنه و سيه رو خارج مى شوند. آنگاه پرچم ديگرى بر من وارد مى شود، تيره تر از اولى . به آنان مى گويم كيستيد؟ مثل سخن آن گروه را مى گويند، اينكه ما از اهل توحيديم و از امت تو.
به آنان مى گويم كيستيد؟ مثل سخن آن گروه را مى گويند، اينكه ما از اهل توحيديم و از امت تو. به آنان مى گويم : با دو امانت سنگين من ، قرآن و عترت چه كرديد؟ مى گويند: ما با قرآن مخالفت كرديم ، ما عترت تو را يارى نكرديم و همه را پاره پاره كرديم . به آنان مى گويم : از من دور شويد. تشنه و سيه رو از پيش من خارج مى شوند. سپس پرچمى وارد مى شود درخشان . به آنان مى گويم : شما كيستيد؟ مى گويند: ما آيين توحيديم ، ما امت محمديم ، ما باز مانده اهل حقيم ؛ آنان كه بار امانت كتاب خدا را بر دوش كشيديم ، حلالش را حلال و حرامش را حرام دانستيم ، دوستدار ذريه پيامبرمان محمد صلى الله عليه و آله بوديم ، به هر چه خود را يارى مى كرديم آنان را يارى كرديم ، در ركاب آنان جنگيديم و با مخالفانشان جهاد كرديم . به آنان مى گويم : مژده باد بر شما! من پيامبر شما محمدم . شما در دنيا همان گونه بوديد كه توصيف كرديد. آنگاه از حوض خويش به آنان مى نوشانم و سيراب بيرون مى روند. آگاه باشيد! جبرئيل مرا خبر داده كه امت من ، فرزندم حسين عليه السلام را رد سرزمين كربلا مى كشند. لعنت خدا تا ابد بر قاتل او و بر آنكه يارى اش ‍ نكند.
گويد: سپس از منبر پايين آمد. هيچ يك از مهاجران و انصار نبودند مگر آنكه يقين كردند حسين عليه السلام كشته خواهد شد. تا آنكه در زمان عمر بن خطاب كه كعب الاحبار مسلمان شده و به مدينه آمده بود، مردم از او دوباره حوادث و فتنه هاى آخر الزمان مى پرسيدند و او هم درباره آنها سخن مى گفت . افزود: آرى ، بزرگترين فتنه ها، فتنه اى است كه هرگز فراموش ‍ نمى شود، همان فسادى كه خداوند در كتابها بيان فرموده و در كتاب شما هم ياد كرده و فرموده است ؛ فساد در دريا و خشكى آشكار شده است . (234) آغاز اين فساد، كشته شدن هابيل و خاتمه آن كشته شدن حسين بن على است . سپس كعب گفت : مى پندارم كه كشته شدن حسين را كوچك مى شماريد.
آيا نمى دانيد كه در هر شب و روز همه درهاى آسمان گشوده مى شود و به آسمان اجازه گريستن داده مى شود، آسمان هم خون تازه مى گرديد؟ هرگاه آسمان را ديديد كه سرخى از شرق و غرب آن بالا مى رود، بدانيد كه بر حسين مى گريد و اين سرخى در آسمان ظاهر مى شود.
به او گفته شد: اى ابواسحاق ! پس چرا آسمان در مرگ پيامبران و فرزندان پيامبران پيش از اين و در مرگ آنان كه بهتر از حسين بودند چنين نكرد؟ كعب گفت :
واى بر شما! شهادت حسين ، امرى بزرگ است ، چرا كه او پسر دختر برترين پيامبران است و آشكار به او ستم كشته مى شود و به وصيت پيامبر صلى الله عليه و آله درباره او عمل نمى شود، در حالى كه حسين عليه السلام مايه خشنودى دل و پاره تن پيامبر است ، او را در كربلا مى كشند. سوگند به جان آنكه جان كعب در دست اوست ، فرشتگان آسمان بر او مى گريند و گريه شان تا ابد پايان نمى گيرد و مدفن او، پس از سه محل مكه ، مدينه و بيت المقدس ، بهترين سرزمينهاست . هيچ پيامبرى نيست مگر آنكه آن را زيان كرده و در كنار آن گريسته است . هر روز گروهى از فرشتگان با سلام دادن زيارتش مى كنند. شب جمعه يا روز جمعه كه مى شود، هفتاد هزار فرشته فرود مى آيند و بر او مى گريند. فضايل او و جايگاهى را نزد فرشتگان دارد ياد مى كنند. در آسمانها او را حسين ذبح شده و در زمين ، حسين مقتول گويند.
در بحار الانوار است : فرزند درخشان مظلوم ، روزى كه كشته شود، در روز، آفتاب مى گيرد و در شب ، ماه سه روز ظلمت بر مردم تداوم مى يابد، آسمان آن گونه كه به شما خبر داده ام خون مى بارد، كوهها درهم مى شكنند، درياها موج بر مى دارند. اگر بازمانده اى از ذريه محمد صلى الله عليه و آله و دوستداران محمد صلى الله عليه و آله و دوستداران پدر و مادرش نبود كه به خونخواهى او بر خيزد، خداوند از آسمان بر آنان آتش مى باريد.
سپس كعب گفت : شايد از آنچه درباره حسين بن على گفتم تعجب كرده باشيد! خداوند هيچ چيز از عالم هستى را از اول تا آخر نگذاشته ، مگر آنكه ! حضرت موسى عليه السلام بيان كرده است و هيچ يك از آفريده ها، چه گذشتگان چه آيندگان . چه زن چه مرد نبود، مگر آنكه بر حضرت آدم عليه السلام عرضه شده است .
اين امت بر آدم عرضه شد. آدم به آنان نگريست و به اختلاف و نزاعى كه بر سر دنيا دارند. گفت : پروردگارا! اين امت دنيا را مى خواهند چه كنند؟ آنان كه بهترين و برترين امتهايند! خداوند به او وحى كرد: اى آدم ! فرمان و تقدير من براى آفريده ها و بندگانم همين است .
اى آدم ! آنان خلاف كردند، پس دلهايشان ناهمسان شد. بزودى در زمين من فساد مى كنند، آن گونه كه قابيل ، با كشتن هابيل فساد كرد، و فرزند حبيب من محمد صلى الله عليه و آله را خواهند كشت .
گفت : براى آدم عليه السلام ، شهادت حسين بن على عليه السلام و هجوم امت جدش بر او تجسم يافت .
آدم عليه السلام به آنان نگريست كه سيه چهره بودند. گفت : پروردگارا! آن گونه كه اينان فرزند اين پيامبر بزرگوار را كشتند، بيماريها را بر آنان بگستران .
هبيره بن يريم گويد: پدرم يريم به من گفت : سلمان فارسى را ديدم و اين حديث را بر او نقل كردم . سلمان گفت : كعب راست گفته است و من مى افزايم كه هر چيز از زمين حتى ستاره آسمان و گياهان زمى ! مرگ حسين مى گريند، از ملكوتيان هر كه باشند، آن روز سجده مى كنند و مى گويند: پروردگارا! تو داناى حكيمى . سر از سجده بر نمى دارند تا آنگاه كه فرشته اى ميان آسمان و زمين ندا مى دهد: اى گروه جانشينان ! سرهايتان را بلند كنيد، به پروردگار عزت وفا كرديد.
گويد: سپس سلمان رو به مريم كرد و گفت : اى يريم ! اى كاش مى دانستى كه آن روز، چه تعداد چشم ، با گريه بر حسين عليه السلام اندوهگين مى شوند و فروغ خود را از دست مى دهند. آنچه كعب گفته راست است . سوگند به آنكه جان سلمان درست اوست ، اگر من آن روزگار را درك كنم ، در كنار او شمشير مى زنم تا آنكه اعضايم جدا شود و در مقابل او كشته شوم . هر كه با او شهيد شود، پاداش هفتاد شهيد از شهداى بدر و احد حنين و خيبر خواهد داشت .
سپس سلمان گفت : اى يريم ! واى بر تو. مى دانسى حسين كيست ؟ حسين ، به گفته پيامبر خدا صلى الله عليه و آله سرور جوانان بهشتى است . خون او هدر نمى رود تا آنكه در پيشگاه خدا بايستد.
حسين كسى است كه فرشتگان آسمان در شهادت او نالان مى شوند. اى يريم ! مى دانى روزى كه حسين عليه السلام كشته مى شود، چه تعداد فرشتگان فرود مى آيند و او را به آغوش مى كشند؟ همه فرشتگان مى گويند: خداى ما! سرور ما! اين فرزند پيامبرت محمد صلى الله عليه و آله و پسر دختر او و پاره تن اوست . اى يريم ! اگر روزگار شهادت او را درك كنى و بتوانى با او شهيد شوى ، اولين شهيدى باش كه در كنارش كشته مى شود. همانا پس از پيامبران ، در روز قيامت ، هر خونى پس از خون حسين است ، سپس خون شهدايى كه پيش روى او كشته شدند. اى يريم ! بنگر كه اگر جان به در بردى و با او كشته نشدى پس قبر او را زيارت كن .
قبر او هرگز خالى از فرشتگان نيست . هر كس كنار قبر او دو ركعت نماز بخواند. تا زنده است خداوند او را از بغض و دشمنى با آنان نگه مى دارد.
گويد: سلمان در آخر خلافت عمر بن خطاب در مدائن در گذشت . يريم نيز به آن روزگار نرسيد. (235)
98 - سيد بن طاووس گويد:
مسلم بن عوسجه برخاست و گفت : آيا تو را اين گونه واگذاريم و برويم ، در حالى كه دشمن تو را محاصره كرده است ؟ نه به خدا! خدا هرگز مرا چنين نخواهد ديد تا آنكه نيزه ام را در سينه هايشان بشكنم و تا قبضه شمشير در دست من است ، با آنان بجنگم و اگر سلاحى نداشته باشم باشم با سنگ با آنان مى جنگم و تا دم جان از تو جدا نمى شوم .
سعيد بن عبدالله برخاست و گفت : نه به خدا اى پسر رسول خدا! هرگز تو را رها نمى كنيم تا خداوند بداند كه ما وصيت پيامبر را درباره تو حفظ كرديم . اگر بدانم كه در راه تو كشته مى شوم و دوباره زنده مى شوم و هفتاد بار كشته مى شوم ، از تو دست نمى كشم تا در راه تو كشته شوم ، در حالى كه اين ، جز يك بار كشته شدن نيست و پس از آن به كرامت ابدى مى رسم . آنگاه زهير برخاست و گفت : اى پسر پيامبر! دوست داشتم كه هزار بار كشته شوم و زنده و خداوند، مرگ را از تو و اين جوانمردان از برادران و فرزندان و خانواده ات دور سازد.
گروه ديگرى از اصحاب همين گونه سخنان گفتند و گفتند: جانمان فداى تو! با دستها و صورتهايمان از تو دفاع مى كنيم . اگر همه در برابر تو كشته شويم ، به عهدى كه با خدا بسته ايم وفا كرده و تكليف خويش را ادا كرده ايم .
در همان حال به محمد بن بشير حضر مى گفتند: پسرت در مرز رى اسير شده است . گفت : در راه خدا. دوست ندارم كه او اسير باشد و من پس از او زنده باشم . امام حسين عليه السلام كه سخن او را شنيد، فرمود: رحمت خدا بر تو! تو از بيعت من آزادى . برو براى آزادى پسرت بكوش . گفت : درندگان مرا زنده زنده بخورند اگر از تو جدا شوم ! فرمود: به پسرت اين جامه ها را بده تا براى آزادى پسرت فديه دهد. پنج جامه به او داد كه قيمتش هزار دينار بود. (236)

231- تاريخ طبرى ، ج 3، ص 315.
232- مناقب ، ج 4، ص 98.
233- مدينه المعاجز، ج 4، ص 214.
234- ظهر الفساد فى البر و البحر (سوره روم ، آيه 41).
235- الفتوح ، ج 3، ص 324 (و منابع متعدد ديگر). 2. ارشاد، ص 250.
236- لهوف ، ص 152.
منبع : مقتل امام حسين (علیه السلام)
تالیف:گروه حديث پژوهشكده باقرالعلوم - جواد محدثى

توسط RSS یا ایمیل مطالب جدید را دریافت کنید. ایمیل:

 

اضافه کردن نظر


کد امنیتی
تازه کردن