موعود امم

السلام علیک ایها الامام الرئوف
در ميان مردمان عادي، اما پرهيزگار کساني را مي بينيم که براثر خوابي که ديده اند يا الهامي غيرملموس، از زمان سرآمدن روزگار زندگي خود آگاه شده، روز، ماه و سال مرگ خود را به طور دقيق معين کرده اند. حال اگر مردمان عادي بتوانند به چنين مرحله اي برسند، به يقين امام رضا عليه السلام، پيامبر (ص) و امام معصوم (ع) خواهد دانست که کي، کجا و چگونه چشم از جهان فروخواهند بست؟ چرا که در اوج والايي و بلندي روح بود. در سکنات و حرکات خود لحظه اي از خدا غافل نشد، هماره با او ارتباط داشت و تمام اعمال خود را براي خدا خالص گرداند. او افزون بر الهام الهي از رواياتي که به واسطه پدرانش از جدش رسول الله (ص) شنيده بود، زمان و مکان شهادت و محل دفن خود را مي دانست و درمناسبتهايي بدان اشاره مي کرد.
حضرتش گروهي از مردم را از مدفن خود آگاه کرده با اشاره به اين که در کنار هارون دفن خواهد شد، انگشت

السلام علیک یا علی بن موسی الرضا

1- براى زوار حضرت رضا عليه السلام ضمانت شده است كه خداوند گناهان گذشته و آينده اش را مى بخشد.

امام جواد فرمود: هر كه قبر پدرم ، حضرت رضا عليه السلام را در توس زيارت كند خداوند گناهان گذشته و آينده او را مى بخشد و روز قيامت براى او منبرى در مقابل منبر رسول الله صلى الله عليه و آله مى نهد و با آسايش و آرامش بر آن منبر مى نشيند تا خداوند به اعمال آخرين نفر از بندگان خود رسيدگى نمايد.

اين روايت دو جنبه دارد:

1- بخشيدن گناه

2- آسودگى از حساب

السلام علیک یا علی بن موسی الرضا
دوران پر برکت و همراه با کرامات و وقيعي که قبل و بعد از ولادت امام رضا (عليه السلام) از مدينه تا مرو و مدت امامت ايشان رخ داد، جملگي دلالت بر عظمت بي‌کران امام رضا (عليه السلام) دارد. روايت آن از زبان بزرگان اهل سنّت جالب و شنيدني و البته شگفت‌انگيز است. آنچه پيش روي داريد، گوشه‌اي از سخنان بزرگان اهل سنت درباره امام رضا است که در منابع معتبر آنها نقل شده و تأثير به سزايي در نزديک کردن ديدگاه اهل سنت به ديدگاه شيعه درباره کرامت، شفاعت، توسل و زيارت قبور و ... دارد.
بزرگان اهل سنت با اعتراف به جايگاه والاي امام رضا (عليه السلام)، سخنان و اعتراف‌هاي شگفتي درباره ابعاد معنوي آن حضرت داشته‌اند که آنها را نقل مي‌کنيم.
۱) مجدالدين ابن اثير جَزَري (۶۰۶ق): «ابوالحسن علي بن موسي ... معروف به رضا...، مقام و منزلت ايشان

نماز آن حضرت : شش ركعت است

در هر ركعت پس از قرائت سوره حمد، ده مرتبه ((هل اءتى عَلَى الا نْسانِ حينٌ مِنَ الدَّهْرِ لَمْ يَكُنْ شَيْئا مَذْكُورا)) خوانده مى شود.
و بعد از آخرين سلام نماز، تسبيحات حضرت فاطمه زهراءعليها السلام گفته مى شود؛ و سپس حوائج و خواسته

سلام بر تو اي فرستاده خوبي ها، اي مهربانترين

فرشته خاک. تو از ملکوت آسمان به زمين فرا

خوانده شدي تا انسان را با معناي واقعي اش

آشنا کني. تو، آفتاب روشن حقيقت بودي در شام

تيره زندگي. از مشرق دلها برآمدي و اکنون،

آسمان تب دار غروب جانگداز توست.

پرتوی از حیات معنوی امام حسن مجتبی (علیه السلام)

فرزند گرامی رسول الله و نخستین نوه‏ ی او در مقدس‏ ترین ماه‏های سال قمری یعنی پانزدهم (3) رمضان سال سوم هجرت چشم به جهان گشود. امام مجتبی علیه السلام در دامان حضرت زهرا (سلام الله علیها) بزرگ شد. او از همان دوران كودكی از نبوغ سرشاری برخوردار بود وی با حافظه‏ ی نیرومندش، آیاتی را كه بر پیامبر اكرم صلی الله علیه و آله نازل می‏شد، می‏شنید و همه را حفظ می‏كرد و وقتی به خانه می‏رفت‏ برای مادرش می‏خواند و ....

نخستین مظهر و نشانه‏ ی كوثر كه بر دامان پاك فاطمه‏ ی اطهر (س) پا به عرصه‏ ی گیتی نهاد امام حسن علیه السلام بود. نشانه‏ ای از تجلی مقدس‏ترین پدیده‏ ای كه از خجسته‏ ترین پیوند برین انسانی، نصیب حضرت محمد صلی الله علیه و آله، علی مرتضی علیه السلام و فاطمه زهرا (س) گردید. همان لؤلؤی كه از برزخ دو اقیانوس نبوت و امامت‏ به ظهور پیوست و معجزه‏ ی بزرگ «مرج البحرین یلتقیان، بینهما برزخ لا یبغیان، یخرج منهما اللؤلوء والمرجان‏». (1) را تجسم بخشید و كلام خدا در كلمه‏ ی وجود چنین ظاهر شد.

شاید یکی از تلخ ترین این شنیده ها ، مربوط به  اواخر عمر پیامبر اکرم صلی الله علیه وآله وسلم باشد که در زیر مشرح آن میآید. (با کمی تغییرات از کتاب "سقیفه"  علامه عسکری ص24 تا 26)
دردهه آخرصفرسال 11هجری پیامبر(ص)بیمارشد.درحال بیماری،اسامه فرزند زید - آزادشده پیامبر- را ، که درآن زمان هجده ساله بود(1)،به امیری لشکری گماشت که برودبه سمت شام وبانصارای روم شرقی بجنگد.دستور فرمود که در آن لشکر  ، ابوبکر و عمر و ابوعبیده جراح و سعدبن عباده و دیگر سران صحابه از مهاجر و انصار شرکت کنند، (2) و تاکید فرمود که کسی از ایشان ، از رفتن با آن لشکر ، تخلف نکند و فرمود : (( لعن الله من تخلف عن جیش اسامه)) یعنی خدای لعنت کند هر کس را که از لشکر اسامه تخلف کند ( و با آن نرود ).(3)
پس از آن ، حال پیامبر (ص) در اثر  آن بیماری، سنگین شد. به لشکر اسامه ، که در بیرون مدینه بود ،خبر دادند که پیامبر (ص) در حال احتضار است . آنها که می خواستند در امر خلافت دخالت کنند به مدینه باز گشتند وصبح  روز دو شنبه دور پیامبر جمع شدند. پیامبر (ص) فرمود :

-آموزش اهمیت حق الناس به مردم توسط پیامبر (ص)

-رازی که فاطمه زهرا سلام الله علیه را آرام کرد

-امیر المومنین(ع) برادر و حبیب دل پیامبر(ص)

-چه کسی باعث شد وصیت پیامبر نوشته نشود ؟

پس از آنکه به دليل اهمال مسلمين و به سبب لزوم حفظ خون شيعيان وفادار اندکي که حافظان قرآن و سنت بودند، امام حسن(ع) تن به صلح با معاويه داد، از کوفه به مدينه بازگشت و ـ بنا بر حديث شريف نبوي که فرمود: «الحسن و الحسين ابناي امامان قاما أو قعدا» ـ دوران قعود خويش به مدت ده سال سپري کرد.

پس از اين سالها، معاويه تصميم گرفت که براي استمرار پادشاهي در خاندان بني اميه فکري کند و کم کم مقدمات وليعهدي و سپس خلافتِ فرزندش يزيد را فراهم سازد. اين امر، برخلاف شرايط صلح نامه بود.

مطابق آن معاهده صلح، معاويه بايد پس از مرگ خويش، حکومت را به امام حسن(ع) و در صورت نبود او به امام حسين(ع) مي سپرد. بنابراين در صدد قتل امام مجتبي (ع) برآمد و نقشه مسموم کردن آن حضرت را کشيد.

سپس براي آنکه اين نقشه حتما عملي شود و هيچ درصد خطايي نداشته باشد، پيکي به پادشاهي روم ـ که در همسايگي شام قرار داشت ـ فرستاد و از امپراتور آن سرزمين زهري قوي طلبيد. سپس آن زهر را به همراه صد هزار درهم براي «جعده» دختر اشعث بن قيس (از منافقان کوفه) که در همسري امام (ع) قرار داشت فرستاد و وعده داد که اگر امام را مسموم کند و به شهادت برساند، وي را به ازدواج يزيد در خواهد آورد. جعده فريب آن پول و آن وعده ها را خورد و تصميم به انجام آن خيانت گرفت.